Fritz Reuter
Läuschen un Rimels
Fritz Reuter

 << zurück weiter >> 

An min leiwen Teterower.

Ick ded’ nu all so männig Läuschen
Ut Meckelborg de Lüd’ vertellen,
Nu möt Ji ’ran; dat helpt Jug nich.
Ick lat mi nich von Jug begäuschen,
Ji mœgt nu bidden oder schellen;
Wen dat nich jœkt, dei kratz sick nich.

Ji hewwt so männig Stückschen liwert,
Dei sünd so snak’schen tau vertellen;
Ick glöw, ick krig ok ein taurecht.
Un wenn Ji Jug ok bos’t un iwert
Un mi ok utverschamt dauht schellen;
Dat schad’t em nich, as Pogge seggt.

Du darfst mi dat nich œwel nemen;
Ne, Teterow, ick kann ’t nich laten;
Ne, Teterow, dat wir tau hart!
Ick müßt mi as en Pudel schämen,
Wenn ick mal güng dörch Dine Straten,
Min Bauk wir as en Hund ahn Start.

Nich von den Hekt, von ’t Sodutmeten,
Nich von den Bull’n will ick berichten,
Ne, ick vertell hüt, wes’t versichert,
Wenn Einer tauhür’n will en beten,
’Ne ganze ni von Jug’ Geschichten,
Un dei is:


 << zurück weiter >>